... καφές στις 10, πριν τις 12, για όσο πάει...

Καφές διαρκείας υπάρχει τελικά... με τους στιγμιαίους ποτέ δεν τα πήγαινα καλά...
10 που είναι πριν τις 12 και σαφώς πριν τις 14...
Κ και Ε... δύο γράμματα απ' τη Βαβέλ που ξεχώρησαν και εισχώρησαν στην δική μου αλήθεια... που ήταν εκεί για μένα... κι ας ήταν τάχα μου για σένα αυτή η συνάντηση...
Δεν είναι ανεπάρκεια το τάχα "δεν καταλαβαίνω"... άλλωστε χωράει στο "κλείσιμό" μου... είναι που ενώ τα καταφέρνω στα πολλά, επιλέγω τα λίγα που είναι πιο κοντά στην ουσία μου...
Δες το απ' τα χιλιάδες αποσιωπητικά που βάζω στο λόγο μου όταν έχει λόγο ύπαρξης...
Γιατί η στήξη γράφεται για να διαβάζεται κιόλας... και έχει βαθύτερο νόημα απ' της λέξεις... που μπορώ να σας ξερνάω ακατάπαυστα στο λίγο..
Είστε από αυτούς που καταλαβαίνουν... γιατί είδαν και ξέρουν αυτόν που οι άλλοι αδυνατούν...
Δεν είστε δύο απ' τους πολλούς... είστε δύο απ' αυτούς που απαρτίζουν το κτητικό "μου"... και είμαι απόλυτος σε αυτό το "μου"... σχεδόν πρωτόγονος...
Το γεγονός ότι στις 12 κλείνεις τον κύκλο σου... δεν με λυπεί γιατί θα ξεβολέψω τη συνήθεια μου... αλλά ίσως γιατί δεν πρόλαβα να το χαρώ περισσότερο... με όσο εγωισμό κι αν βγάζει αυτό που λέω... χαλιέμαι και χαίρομαι μαζί... γιατί θέλω την αλλαγή σου και ήδη μου λείπει το λίγο ακόμα...
Το "ρόδι" στις 14 θα έρθει μαζί μου στη θέση που μου έλεγες καλημέρα και μου έδινες ένα θέμα προς επεξεργασία για να 'χω ν' αναλύω...
Δεν με τρομάζει η κυψέλη... άλλωστε θα έχω την Υπέρλαμπρη μαζί μου, το ένστικτό της και φυσικά... το ρόδι.
Αν συννεφιάζω θα μου κλείνει το μάτι... όταν θα 'χω θέμα θα μιλάει το ένστικτο... κι όταν δεν θα είναι εκεί θα "σπάω" το ρόδι...
Όποιος δεν καταλαβαίνει... κάνει καλά, αλλά διαβάζει λάθος άνθρωπο...
Όποιος καταλαβαίνει κάτι... είναι από τους λίγους μου...
Όποιος καταλαβαίνει τα πάντα είναι δικό του αυτό... και άρα εγώ άνθρωπος δικός του...
Όλα στο κύμα τα πετώ... όχι γιατί τα απαρνιέμαι αλλά γιατί αν τα φυλακίσω θα πεθάνουν... ελεύθερα θα βρουν καλύτερα το δρόμο τους και θα 'ναι για πάντα ατόφια όπως τώρα...